Het punt waarop het omsloeg
Ik werkte in een omgeving die niet bij mij paste. Een omgeving waar ik niet van had gedroomd. Ik was er zo ingerold en het voelde comfortabel en veilig, als een bubbel. Toen kwam corona en ik moest uit die omgeving stappen om te blijven leven. Gedwongen ging ik in een andere omgeving werken. En dat werd mijn uitweg. Ik ervaarde dat het anders kon zijn, en dat je een omgeving kunt hebben waar je je als een vis in het water voelt.
Daar kwam ik erachter dat ik al jaren aan het twijfelen was aan mijzelf, aan mijn kennis en aan mijn keuzes. Dat ik al jaren onzichtbaar aan het werk was. Dat ik mijzelf niet liet zien. Ik dacht dat als ik overal ja op zou zeggen, ze dan wel zouden zien hoeveel ik waard was. Onderweg ben ik kwijtgeraakt wat mijn stem was en wat ik waard was.
Wat ik toen nog niet zag
Wat ik toen nog niet zag, is dat je altijd het heft in eigen handen moet nemen. Dat niemand je komt redden. Dat niemand opeens gaat zien wat je waard bent als je onzichtbaar blijft. Dat niemand je kan zeggen hoeveel je waard bent als je geen geloof in jezelf hebt. Dat hard werken niet opeens zorgt voor waardering.
Achteraf zie ik het duidelijk: het kwam niet doordat ik niet goed genoeg was. Het kwam doordat ik was terechtgekomen op een plek waar ik niet tot mijn recht kwam.
Terug naar de vraag waarom
Die periode daarna was de reden dat ik mezelf opnieuw ging bestuderen, letterlijk. Tijdens mijn studie Toegepaste Psychologie, en nu als arbeids- en organisatiepsycholoog in opleiding, ben ik me steeds verder gaan verdiepen in de psychologie achter zelfvertrouwen, grenzen en gedrag. Daarom heb ik Comenzar opgericht. Die psychologie gun ik iedereen. Ik wil voorkomen dat jij jarenlang in een omgeving werkt waar je niet tot je recht komt. Mijn drive om anderen te helpen naar een plezierige werkervaring is sterk.
In mijn omgeving viel het me op dat veel adviezen oppervlakkig blijven als je om hulp vraagt. “Je moet gewoon meer in jezelf geloven.” “Gewoon doen.” “Maak je niet zo druk.” “Gewoon nee zeggen.” Maar als het zo simpel was, had je dat waarschijnlijk allang gedaan. Door deze adviezen voel je je nog eenzamer dan ooit. Je gaat je terugtrekken in je eigen bubbel. Doen net alsof het wel weer goed gaat. Maar ondertussen voel je je alles behalve goed. Daar betaal je een hoge prijs voor.
Daarnaast raakte ik de afgelopen jaren ook gefascineerd door een andere, verwante vraag: waarom raken zoveel mensen mentaal overbelast, in een wereld die juist steeds meer hulpmiddelen biedt om het leven makkelijker te maken? De oplossingen liggen voor het oprapen, maar toch grijpen we ze niet, door angst, onzekerheid en ongemak.
Wat ik nu zie, elke dag opnieuw
In mijn werk zie ik dagelijks mensen die slim, betrokken en goed zijn, en zichzelf toch blijven tegenhouden. Niet omdat ze niet genoeg kunnen, maar omdat ze vastzitten in patronen van twijfel, aangepast gedrag of mentale ruis die ze zelf niet meer opmerken.
De omgeving helpt daar vaak niet bij mee. Mensen krijgen dezelfde feedback, dezelfde verwachtingen, en blijven daardoor op dezelfde manier naar zichzelf kijken.
Comenzar: waarom ik doe wat ik doe
Comenzar betekent starten. Niet omdat je na één gesprek een ander mens bent, maar omdat verandering altijd begint met een eerste, ongemakkelijke stap.
Ik werk nuchter en praktisch. Geen zweverige sessies, geen therapie-label, geen inzicht om het inzicht. Alleen wat je daadwerkelijk verder helpt: van inzicht naar gedrag, klein en eerlijk, in jouw eigen tempo.
Dat doe ik nu op twee manieren: met gratis masterclasses waarin ik laat zien wat er écht achter twijfel, grenzen en overprikkeling schuilgaat, en met 1-op-1 trajecten voor wie dieper en persoonlijker aan de slag wil.
